Panorama São Miguel z perspektywy Serra Gorda

Wyspa São Miguel rozciąga się na długości niecałych 64 kilometrów i szerokości blisko 16 kilometrów. Zajmuje przy tym 760 kilometrów kwadratowych będąc stanowczo wypłaszczoną w swojej centralnej części. Dokładnie w połowie drogi łączącej północny i południowy brzeg, a dokładniej Capelas i Ponta Delgada, spostrzegłem z daleka wzniesienie Serra Gorda. Od tej pory stało się jasne, że muszę znaleźć się na szczycie tej stożkowatej formy, zakładając obiecujący widok na wszystkie strony świata.

Mając zaledwie 5 godzin wolnego w moim harmonogramie, jedynym sensownym wyjściem było pokonanie założonego dystansu biegiem. W linii prostej wydawał się on przystępny, bo zaledwie sześciokilometrowy w jedną stronę, jednak omijając autostradę wydłużył się ostatecznie o niemalże drugie tyle. Początek wyzwania nie był zbyt obiecujący. Błądząc po okolicznych wioskach (Arrifes i inne) w końcu postanowiłem przedrzeć się przez pola uprawne porośnietę wysokimi trawami oraz jeszcze wyższe kamieniste ogrodzenia. Po drodze mijałem przyciagające wzrok formy terenu, na których wypasały się słynne azorskie krowy. Tymczasem niełatwe zadanie czekało na mnie także u samych stóp wzgórza, które okazało się strome do tego stopnia, że ostatnie metry musiałem pokonać trzymając się darni by nie odpaść w dół.

Kolejna niespodzianka czekała na górze. A w zasadzie dwie, bo jedna dotyczyła szczytu a druga pogody. Okazało się, że Serra Gorda to w rzeczywistości wzniesienie z wewnętrzną przełęczą, a te wyższe partie znajdują się po jej drugiej stronie. We znaki dała się również aura, dotąd słoneczna i bezwietrzna. Odtąd już zapanowały tylko ciemne chmury i rzesisty deszcz, które towarzyszyły mi przez kolejne kilkadziesiąt minut. Ich kres nastąpił nie inaczej niż w momencie, gdy znalazłem się u mego celu.

Tak jak się spodziewałem, teraz moim oczom, na wysokości 487 m n.p.m. po obu stronach wyspy ukazał się Atlantyk, podczas gdy na wschodzie i zachodzie zasłonięty został przez wygasłe wulkane. Wszechobecna zieleń pól i podobnych, lecz zgoła mniejszych uwypukleń Ziemi aż raziła po oczach. Wiatr wzmógł się przesuwając chmury w niespotykanym tempie. Pozwoliłem sobie na dłuższy odpoczynek w promieniach słońca ciesząc się unikalną panoramą.

W chwili, gdy już trzeba było schodzić postanowiłem uczynić to zdecydowanie odmienną drogą, mając nadzieję, że coś mnie jeszcze zaskoczy. Rzeczywiście, koń skubiący źbła trawy na ścianie tak nachylonej, że mnie samemu ciężko było utrzymać równowagę zrobił duże wrażenie. Tak jak i mój widok na tym samym lśniącym zwierzęciu, które pewnie po raz pierwszy widziało tam człowieka, nie licząc rzecz jasna jego właściciela.

Kolejne kroki wiodły mnie już przez w miarę udeptaną ścieżkę, na której końcu znajdowało się, mówiąc delikatnie niezbyt zadbane gospodarstwo. Po drodze jeszcze o swoim pochodzeniu dała znać ziemia, czerwona, gliniasta, porośnięta charakterystyczną roślinnością. W końcu doszedłem do jezdni, którą ruszyłem w powrotnym kierunku.

INFO: Zapraszam na stronę www.dudeenroute.wordpress.com i facebook.com/dudeenroute, gdzie publikuję podróżnicze treści, relację i promocje.