Polowanie na uciekający krajobraz

Nazywam się: Piotr Rzok

O mnie: Żyje w świecie ludzkich problemów, zamkniętych w medycynie i psychologii. W świecie tym ceni sobie też podróże, fotografię, poezję, poznawanie nowych ludzi, bez których nawet najpiękniejszy zakątek byłby tylko pustym zakątkiem. Ilekroć się budzi, rodzi się w nim pragnienie, by znaleźć się w nowym, pełnym egzotyki miejscu. Chętnie smakowałby takiego świata, choć czasem się go obawia…

Blog:: Piotr Rzok

Po raz pierwszy zacząłem marzyć o podróżach, gdy...

...zachęciła mnie do tego moja Rodzina.

Był rok 1998. Siedziałem na tarasie swojego domu, a słońce zachodziło za horyzontem. Promienie słoneczne odbijały się purpurową łuną na ławicy zawieszonych pod nieboskłonem chmur. Działo się we mnie coś dziwnego....podekscytowanie, zdenerwowanie, niepewność – to wszystko miotało się w moim umyśle niczym dziki zwierz. Zastanawiałem się, rozmyślałem: wycofać się czy nie? Może bym zrezygnował, gdybym nie przeznaczył na to przedsięwzięcie tak wielu pieniędzy. Na tych rozmyślaniach zastał mnie zmierzch. Następnego dnia pojechałem zdobywać Półwysep Apeniński, od Wenecji i Mediolanu po Syrakuzy. Wtedy też "zaraziłem się" podróżami.

Na wyprawę zawsze zabieram ze sobą...

...aparat fotograficzny. Podróż bez aparatu jest dla mnie podróżą straconą. Obiektywy, zapasowe akumulatory, mapy i nieprzemakalna torba to kolejne nieodzowne elementy bagażu. W dalszą drogę nie wybieram się bez plecaka, prowiantu, wody, polaru, peleryny… i kapelusza. Istotne są oczywiście buty, koniecznie trekkingowe.

Z każdej podróży przywożę...

...wspomnienia i wiele cyfrowych fotografii. Z wcześniejszych wypraw przywoziłem dziesiątki klisz fotograficznych, które do dzisiaj spoczywają w kwasoodpornych foliach. Zbieram z uporem maniaka bilety komunikacyjne, bilety wstępów i rachunki. W czasie wędrówek szukam ciekawych dzwonków, ale tylko wiszących. Jak na razie mam ich kilkanaście, a najładniejszy do tej pory kupiłem w… Zawoi.

Wspomnienie, które na zawsze zostanie w mojej pamięci...

...to spotkanie z Janem Pawłem II podczas audiencji w Watykanie. Jest to o tyle istotne, że dość słabo identyfikuję się z doktryną Kościoła Katolickiego. Pamiętam, jak cała aula rozbrzmiewała radosnym śpiewem, a papież, lekko pochylony, jakby zmęczony i przygnieciony odpowiedzialnością za narody, zmierzał przed siebie, co chwilę podnosząc rękę w powitalnym geście. Ten ruch wywoływał poruszenie w tłumie.

Na twarzach wielu osób dostrzegłem łzy szczęścia. Przez moment odczuwałem to, co ludzie obok. Głos Papieża – słaby, wibrujący, dla wielu niezrozumiały – odbierałem jako ten najpiękniejszy i najważniejszy, bo płynący z serca. Zatopiłem się w myślach - jak wielki duch musi drzemać w tym człowieku, skoro potrafi przyciągać do siebie nawet takiego człowieka jak ja, z pogranicza wiary...

Największa sensacja lub przygoda podróży spotkała mnie...

...na jednej z tatrzańskich przełęczy. Nie tracąc dobrego humoru, wstępowałem na kolejne śniegowe jęzory. Przechodziłem przez jedno z takich śnieżnych pól i... nagle świat wokół nabrał niesamowitego tempa, straciłem orientację, nie wiedziałem, co się dzieje, gdzie się znajduję. Dół, góra, śnieg, niebo, zieleń, biel, błękit – wszystko wirowało. Nagle poczułem, że coś mnie chwyta, zatrzymuje w jednej chwili. Nie wiem, jak długo dochodziłem do siebie... Pierwsze, co zobaczyłem, to śnieg. Śnieg nad głową? Gdzie ja jestem?! Powoli uświadomiłem sobie swoją sytuację – wisiałem głową w dół! W pierwszym momencie poczułem strach, ale chwilę później nadszedł moment refleksji: ogromny szacunek do gór, a zarazem wdzięczność dla Stwórcy.

Zacząłem oceniać sytuację. Zobaczyłem siebie nadzianego na suchy konar powalonego świerku. Bólu nie czułem. Gałąź przeszyła tylko dżinsowy materiał, ocierając lekko skórę i nie powodując żadnych większych obrażeń. Pod moim ciężarem materiał się przerwał i miękko spadłem w śnieżny puch. Na czworakach pognałem do najbliższej kępy drzew. Oceniłem straty: spodnie były rozdarte od kolan aż po pas, a podeszwa jednego z butów złamana. Na szczęście aparat fotograficzny i plecak pozostały nienaruszone. Musiałem zatem tylko dostać się do doliny. Nie zawróciłem jednak, lecz ruszyłem przed siebie.

Nadal kocham góry, ale odtąd ta miłość stała się dojrzalsza, dojrzalsza przez ciężką próbę, jaką przeszła... Nie była to jedyna przygoda. Inne można odnaleźć na stronach mojego bloga.

Miejsce, do którego lubię wracać...

...jeśli tylko mam możliwość, poszukuję wytchnienia i spokoju w ruinach jurajskich zamków, w tatrzańskich dolinach i na beskidzkich szczytach. Natomiast we wspomnieniach często wracam na wybrzeże Morza Jońskiego i na kamieniste plaże sycylijskiego Sant Alessio Siculo.

Innych podróżników zachęcam...

...do odwiedzania miejsc niedalekich. Bardzo często kryją one w sobie wiele tajemnic, których na co dzień nie dostrzegamy. Warto zajrzeć w czeluści dawnych kopalni złota, srebra i węgla, poszukać dawnych bunkrów i fortów, znikających powoli z naszych map w skutek inwestycji drogowych. Zachęcam do polowania na uciekające krajobrazy – umierające wsie, ginące lasy, wysychające zbiorniki wodne. Takie poszukiwania niesą z sobą wiele emocji.

Podróż marzeń...

...to świat kryjący się za Uralem, Kaukazem i Chińskim Murem. Świat pociągający, ale z prozaicznych powodów nieosiągalny. Czy kiedykolwiek uda mi się pokonać geograficzne granice? Nie wiem. Pocieszam się, że wciąż pozostaje mi do odkrycia całkiem spora część Europy.

Podróżnicze plany na przyszłość...

...nie są one zbyt wielkie. Może będą to tylko Pieniny, a może Karpaty Wschodnie. Jeśli chodzi o dalsze wyprawy, to nie ukrywam – bez sponsorów nie jest łatwo.