Wokół historii wzgórza oraz opactwa narodziło się tysiące legend i opowieści. Wzgórze Glastonbury i wzgórza Polden były kiedyś wyspami na bagniskach położonych połączonych z otwartym morzem kanałami przypływowymi, w okresie epoki żelaza wierzchołki wzgórz były zabudowane fortami otaczającymi siedliska ludzkie. Legendy mówią, że Józef z Arymatei przybył tutaj łodzią wraz z dzieciątkiem Jezus dlatego Glastonbury uważane jest za kolebkę chrześcijaństwa na wyspach. Przy wysiadaniu z łodzi uderzył swoim kosturem w ziemię, która nagle cudownie zakwitła jako Cierń z Glastonbury (Glastonbury Thorn). Natomiast według legendy o świętym Graalu, założycielem opactwa był Józef z Arymatei, który zebrał krew ukrzyżowanego Chrystusa do kielicha z ostatniej wieczerzy, a kiedy zakopał go w ziemi, wyrósł słynny Cierń z Glastonbury.
Legendy o królu Arturze mówią iż Glastonbury jest legendarną wyspą Avalon. Wczesne walijskie opowieści łączą Artura z glastonburskim wzgórzem w kontekście spotkania, które odbył tam z celtyckim królem, Melwasem, na temat porwania żony Artura, Ginewry. Jako pierwszy uznał Glastonbury za Avalon znany kronikarz, Godfryd z Monmouth w 1133 roku. Inna legenda mówi, że śmiertelnie ranny Artur ukrył się na wyspie Avalon gdzie zmarł i został pochowany obok swojej żony. W 1191 r. na terenie starego cmentarza przykościelnego mnisi odkryli okazały grób. W trumnie z wydrążonego pnia spoczywały kości mężczyzny oraz kobiety o nienaruszonych „złotych włosach”. Obok grobu leżał ołowiany krzyż z napisem Tu leży pochowany sławny król Artur na wyspie Avalon. Współcześni naukowcy zarzucają mnichom sprytne fałszerstwo, ale w średniowieczu nikt nie kwestionował autentyczności znaleziska – ciała przeniesiono do klasztoru i w 1278 r. i sprawiono im okazały pochówek. Szczątki zaginęły podczas okresu Reformacji w Anglii.
Kolejne legendy twierdzą, iż Glastonbury było miejscem, w które udał się Lancelot po śmierci króla Artura.
Glastonbury Abbey
Historia:
Glastonbury Abbey zostało założone w IV lub V w. W 688 r. król zachodnich Sasów – Ine po wygnaniu Celtów z Sommerset dobudował dodatkowy kościół do tego, który już tam istniał. Dunstan, przeor Glostenbury powiększył i odbudował opactwo ale kolejny przeor, mianowany po podboju normańskim, uznał kościół za zbyt mały jak na najbogatsze opactwo w kraju i zaczął go ponownie rozbudowywać. Niestety nie zachowały się najstarsze fragmenty, mimo to można klasztor można uznać za pomnik z czasów pierwszej chrystianizacji wysp i bez wątpienia zasługuje na miano najstarszej budowli sakralnej Anglii. Dodatkowy prestiż uzyskało dzięki legendom o świętym Graalu jak również to, że pochowano tu trzech królów anglosaskich: Edmunda, Edgara i Edmunda Żelaznobokiego. O dawnej randze świadczy też rozmiar świątyni opackiej, która miała 180 m. długości. Pożar w 1184 r. całkowicie zniszczył klasztor. Później starano się odbudować ruiny ale zostały ponownie niszczone podczas reformacji kościoła w 1539 r.
Ruiny rozciągają się na trawnikach, górując nad wysokimi drzewami. Kaplica Najświętszej Marii Panny (Lady Chapel) z kamienia z Doulting posiada narożną wieżę, ozdobne mury i okrągłe drzwi na stronę północną, wzbogacone przez rzeźbione figury Zwiastowania, trzech Króli i Heroda. Na wschodzie znajdują się ruiny ścian prezbiterium, za nimi kaplica Edgara, mauzoleum królów saksońskich. XIV-wieczna Kuchnia Przeora to jedyny budynek, który przetrwał w stanie nienaruszonym z czterema potężnymi paleniskami w narożach. Pomieszczenie ma kształt kwadratu z ośmiokątnym sufitem ze świetlikami, które służyły do odprowadzania dymu z pomieszczeń kuchennych.
Cierń z Glastonbury rośnie na północ od opactwa. Krzew rósł pierwotnie na wzgórzu Wyrall ale został ścięty przez purytanów; katolicy wykopali go i to co zeń zostało, przenieśli w obecne miejsce. Co ciekawe krzew kwitnie tylko w okresie Świąt Bożego Narodzenia i w maj a przesadzony w inne miejsce marnieje.
Glastonbury
Poszukiwacze świętego Graala powinni wdrapać się na wierzchołek Glastonbury Tor (156m npm), na którym stoi zrujnowana wieża św. Michała (St Michael’s Tower) pozostałość po XIV-wiecznym kościele pod tym samym wezwaniem. Na górę prowadzi kilka dróg ale najlepiej wybrać Wellhouse Line. Na jej początku znajduje się Studnia Kielicha (Chalice well), na której dnie spoczywa święty Graal, a woda ma rdzawy kolor.
Miasto to dwie główne ulice Magdalen Street otoczona atrakcyjnymi domkami z XVII i XIX w. oraz High Street, nad którą góruje XV-wieczny George and Pilgrims Hotel i XIV-wieczny Tribunal (oba budynki były kiedyś połączone opactwem). 40-metrowa wieża kościoła św. Jana Chrzciciela z ozdobnymi pinaklami jest najpiękniejsza w Sommerset.
