Winchester

Dopiero po rzymskiej inwazji z 43 r. n.e. założono miasto zwane Venta Bulgarum. Po wycofaniu się Rzymian miasto podupadło, aż do momentu, kiedy saksoński król, Cewall z Wessex zbudował tutaj kościół w 648 r. i stworzył biskupstwo w 662 r. Po 878 r. Alfred Wielki skonsolidował swoją obronę Wessex przeciwko Duńczykom przez założenie szeregu obronnych miast, których Winchester był największy. W czasie najazdu normańskiego miasto nabrało już takiej ważności, że Wilhelm I został koronowany najpierw tutaj, a dopiero później w Londynie. Wilhelm zbudował zamek w południowo-zachodnim krańcu miasta i w 1070 r. założył nowa katedrę. W XII w. Winchester ustąpił Londynowi miejsca jako ulubionej rezydencji królewskiej. Podczas wojny domowej normański zamek został w dużej części zniszczony, katedra została uszkodzona, a miasto złupione przez wojska parlamentu. W okresie restauracji, miasto podniosło się z ruin i w 1682 r. Karol II zlecił Wrenowi zbudowanie wielkiego pałacu, lecz budowa została wstrzymana w roku śmierci monarchy (1685 r.). Katedra Otoczona trawnikami katedra stoi na tym samym miejscu co VII-wieczny kościół, którego fundamenty odkryto w latach 60. XX w. Biskup Winchester, św. Swithin, został pochowany przy zachodnim krańcu kościoła. Padał ulewny deszcz w dniu, kiedy jego szczątki zostały przeniesione do nowego kościoła (1093 r.), mimo że on wyraźnie prosił, aby pochowano go na otwartym powietrzu. Dało to początek legendzie, że jeśli będzie padał deszcz w dzień św. Swithina (15 lipca) to będzie padał przez następne 40 dni. William Walkelyn podniesiony do godności biskupiej przez Wilhelma I, rozpoczął budowę nowej katedry w 1079 r., W 1202 r. zrekonstruowano wschodni kraniec, na początku XIV w. przebudowano normański chór w style angielskiego gotyku, a nawa i fronton zachodni zostały odbudowane w latach 1346 – 1404. Pol dalszych przeróbkach nawy, kaplicy Lady Chanel i prezbiterium w latach 1468 – 1528, powstał najdłuższy gotycki kościół w Europie (169 m). Kiedy w 1652 r. parlament podjął decyzje o rozburzeniu katedry (splądrowanej podczas wojny domowej), ale została ona ocalona dzięki petycji obywateli miasta. Na początku XX w. wschodni koniec, zbudowany na bagnistym terenie, zaczął się zapadać, co spowodowało pęknięcie ścian. Katedrę ocalił nurek, William Walter, który w latach 1906- 12 wzmocnił podstawę katedry cementem. Na zewnątrz. Zbudowane głównie z kamienia z Isle of Wright ściany katedry, z przysadzistą, normańską wieżą sprawiają duże wrażenie. Wnętrze. Biskup William z Wykehem (1324 – 1404) przebudował normańskie filary w wysoką nawe z broszami o sklepieniem z krótkim żebrem, łukami w stylu angielskiego gotyku i oknami w krużgankach. Szczególnie warte uwagi są: zachodnie okno, grobowiec Jane Austen, Xii-wieczna chrzcielnica z marmuru z Tournai i jakobińska ambona. Kaplica Grobu Świętego posiada piękne malowidła ścienne z XIII w. Stelle chóru z prezbiterium ozdobione są znakomitymi mizerykordiami, marmurowy grobowiec „bezbożnego” króla Wilhelma Rufusa (zm. 1100 r.). kamienne figury przy ołtarzu, wznoszące się na trzy kondygnacje pochodzą z XVI w. VII-wieczna „Biblia z Winchester” jest klejnotem w bogatej kolekcji rękopisów i książek w bibliotece. W południowej nawie bocznej znajduje się grobowiec Jane Austen – słynnej pisarki.