Wielka irlandzka przygoda

Nazywam się: Sama wybrałabym dla siebie ładniejsze imię. Na przykład takie, które nie byłoby ustawicznie deformowane przez moich irlandzkich - a co gorsza, także niektórych polskich - znajomych. W blogowym świecie nazywam się Taitą. To imię bohatera pojawiającego się w cyklu egipskim Wilbura Smitha.

O mnie: Jestem zwyczajną dziewczyną, mającą zwyczajne i raczej bardzo przyziemne marzenia. Wydaje mi się, że za dużo czasu spędzam w pracy, a za mało w podróży. W wolnych chwilach czytam, oglądam ciekawe filmy i planuję kolejne podróże. To moja odskocznia od codzienności.

Blog: Taita

Jak się zaczęła Pani ,,wielka irlandzka przygoda”?

Moja "wielka irlandzka przygoda" zaczęła się niespodziewanie prawie pięć lat temu. To właśnie wtedy opuściłam polskie gniazdo i stałam się gościem we własnym domu. Nigdy jednak nie żałowałam wyjazdu na Zieloną Wyspę. Z perspektywy czasu widzę, że moje rodzinne strony nie były miejscem dla mnie. Teraz już nie potrafiłabym tam żyć, czułabym się jak ptaszek na uwięzi. Z tego powodu moja irlandzka przygoda ciągle trwa. I niech tak zostanie.

Odkrywa Pani przed czytelnikami tajemnice i ciekawostki dotyczące Irlandii. Czy można nazwać to Pani pasją?

Jeśli pasją nazwiemy coś, co sprawia człowiekowi ogromną przyjemność, coś, co go uskrzydla i sprawia, że się realizuje, to tak. Obecnie jest to moja największa pasja. Kiedy przyleciałam tutaj, nie sądziłam, że ten kraj tak mnie zafascynuje i pochłonie. Oczywiście jestem zadowolona z takiego stanu rzeczy. Człowiek bez pasji przedstawia smutny obraz. Każdy z nas powinien mieć swoją pasję - najlepiej taką, która rozwija.

Obraz Irlandii w oczach przeciętnego Polaka to owce i deszcz. Pani zdanie o tym kraju jest chyba odmienne?

Stereotyp brzydkiej i deszczowej Irlandii jest według mnie mocno przerysowany. Na Zielonej Wyspie - oprócz ogromnej ilości owiec i obfitych opadów - natrafić można przede wszystkim na niesamowite pejzaże i nietypowe, intrygujące zabytki, do których należą na przykład okrągłe wieże (praktycznie niespotykane w innych krajach), czy megalityczne grobowce. Jeden z nich, grobowiec korytarzowy Newgrange, jest zabytkiem starszym niż piramidy Cheopsa i Chefrena.

Staram się przyswoić irlandzką filozofię życiową: traktować tutejsze warunki atmosferyczne jako prawdziwe błogosławieństwo i skupiac się na pozytywnych aspektach wyspy. Szkoda, że tak wielu ludzi dostrzega w Irlandii tylko to, co najgorsze.

Nie sama Irlandią człowiek żyje. Eksploruje Pani również inne kraje. Które miejsce jest Pani ulubionym?

Moje eksploracje trudno nazwać dalekimi wyprawami na wielką skalę. Nie udało mi się jeszcze zwiedzić wielu krajów, które chciałabym zobaczyć. Daleko mi do miana wielkiego podróżnika pokroju Wojciecha Cejrowskiego, Beaty Pawlikowskiej, czy Martyny Wojciechowskiej. Chyba dla nikogo nie będzie to zaskoczeniem, jeśli stwierdzę, że moje ulubione zakątki znajdują się w Irlandii. Południowo-zachodnie strony tej wyspy są zdecydowanie najbliższe mojemu sercu.

Które wydarzenie najbardziej zapadło Pani w pamięć podczas podróży?

Jestem osobą, której umysł zapamiętuje głównie to, co najprzyjemniejsze i to, co najbardziej przykre. Jednym z wydarzeń, które najbardziej zapadło mi w pamięć, był przymusowy nocleg na podparyskim lotnisku. Pamiętam ogromny stres, nerwowe telefony do naszych pracodawców z informacją, że utknęliśmy na lotnisku i złość. Złość, której musiałam się pozbyć w iście dziecinny sposób - płacząc. Ta przygoda była dla mnie doskonałą lekcją pokory. W życiu nie zawsze jest tak, jak sobie zaplanujemy. Podróżowanie to nieustanna nauka i poznawanie siebie w różnych, często ekstremalnych sytuacjach.

Co Panią fascynuje w podróżowaniu. Na czym się Pani skupia w podróży?

Fascynuje mnie głównie odkrywanie mrocznych tajemnic i sekretów. Lubię ten dreszczyk emocji, towarzyszący mi przed każdą podróżą. Uwielbiam poznawać świat. Uważam, że życie jest za krótkie, by przeżyć je wewnątrz swoich czterech ścian. Na czym się skupiam? Staram się łączyć dwa czynniki, maksymalnie poznać dane miejsce, a zarazem jak najintensywniej przeżyć daną podróż.

W każdym wpisie na blogu stara się Pani w ciekawy sposób przybliżyć dany zakątek Irlandii, zamieszcza Pani wiele interesujących i przydatnych informacji. Czego brakuje Pani w tradycyjnych serwisach turystycznych?

Prawdę powiedziawszy, praktycznie nie korzystam z serwisów turystycznych. Mam jednak słabość do książek, więc przy planowaniu swoich wypraw posługuję się głównie bedekerami. Mam w domu mnóstwo przewodników, jednak nie znalazłam jeszcze idealnego. Mam dość duże wymagania w stosunku do treści. W ogólnie dostępnych przewodnikach najbardziej drażni mnie zbyt mała ilość opisanych atrakcji, szczątkowe informacje na temat miejsc mało znanych, a często bardziej godnych uwagi niż niejedna popularna atrakcja wymieniona w przewodniku. Jestem wzrokowcem, więc muszę mieć też dostęp do fotografii - bez nich nie wyobrażam sobie idealnego bedekera. Słowo pisane to nie wszystko. Czasami trzeba je zilustrować, aby oddać jego istotę.

Czy udało się już Pani spenetrować całą Zielona Wyspę, czy jeszcze zostały białe plamy? Jakie są Pani plany na przyszłość?

Generalnie rzecz ujmując, zwiedziłam Irlandię wzdłuż i wszerz. Byłam praktycznie we wszystkich jej hrabstwach, jednak, kiedy patrzę na mapę, widzę jeszcze sporo miejsc, do których mam zamiar dotrzeć. To są właśnie te luki - te moje plany na, miejmy nadzieję, najbliższą przyszłość. Oczywiście nie chcę się skupiać tylko i wyłącznie na tej wyspie - mam już pomysły na kilka zagranicznych wypadów, ale o tym na razie nie będę mówić głośno.